บล็อก ; ความทรงจำ สีจาง จาง.. .
posted on 02 Feb 2012 19:52 by joyousl
นานแล้วสินะ..ที่เรา ไม่ได้กดแป้บพิมพ์ด้วยสมอง
สั่งการผ่านมายังนิ้วมือแบบนี้
( ... <3
ความจริง วันนี้ก็ไม่ได้ว่างอะไรมากมาย
แค่. .พยายามทำตัวเองให้ว่างจะภาระหน้าที่อันใหญ่อึ้ง
นั่งหน้าคอมฯ หวังจะได้คุยกับใครสักคน
ที่ทำให้เราไม่เหงา.. .
แต่ ไม่มี เลยสักคน -__-
จู่ ๆ กลับนึกถึงบล็อกที่เคยสมัครทิ้งไว้ ตอนม.ปลาย
(ถ้าไม่ไช่ครูเชญฐา ก็ไม่ทำหรอกก)
กลับมาอ่านย้อนทวน ความรู้สึกในตอนนั้น
ตอนที่หาที่เรียน ตอนสอบ ตอนอ่านหนังสือจจนเลือดตาแทบกระเด็น
ตอนสอบติด ตอนได้มีที่เรียน ตอนที่ทุกคนมายินดี
ความรู้สึกนั้น ไม่เคยจางหายไปเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว
เพียงแค่ไม่มีใครมากระตุกต่อมนั้นให้คิดถึงมัน
หรืออาจเพราะความเป็นนักศึกษา
ที่ทำให้. .ชีวิตมันวุ่นวาย จน
บางครั้ง.. เรากลับลืม...ลืมหันมาใส่ใจตัวเอง
เคยไหม..
ทุ่มเทเพื่อความฝัน.. .ทุ่มเททั้งหมด เพื่อมัน
จนสำเร็จไป หนึ่งฝัน
แต่สุดท้าย กลับมาพ่ายแพ้กับตัวเอง
และเหยี่ยบย่ำความฝัน ด้วยความงี่เง่า
ที่พยายามคิด ว่าตนเองต่ำต้อยกว่าคนอื่น
เหนื่อยไหม...ที่ต้องทนจับมือกับความเหนื่อย
เฮ้อ...ถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่แน่ใจ
มันเหนื่อยเนอะ - -
เหนื่อยกับการควบคุมตนเอง ควบคุมความคิด และสมองตัวเอง
บางที... ฉันควรจะสู้ให้มากกว่านี้
แต่สิ่งที่เห็น มีเพียง ภาพความเป็นจริงที่เลือนลาง
ถูกกลบด้วยน้ำตาล้นเอ่อ
พร้อมจะปล่อยมาทุกเมื่อ... แต่กลับต้องกดมันไว้
เพื่อรอยยิ้มของใครสักคน ที่รออยู่ที่บ้าน
พวกเขา...คือแรงบันดาลใจ(:
แรงบันดาลใจที่ทำให้ฉัน...มุ่งมั่น
และบากบั่นจนถึงทุกวันนี้
สู้ ๆ บอกตัวเอง' อีกไม่นานมันจะผ่านไป
อีกไม่นานมันจะผ่านไป...
น.ศ. เฟรชชี่ มหาวิทยาลัยที่ประดุลดั่งบ่อน้ำ